ηє кєуιƒℓє σкυ∂υğυм şιιяℓєя єzвєяιм∂є, 

ηє ∂є вαğıяα çαğıяα ѕöуℓє∂ιğιм şαякıℓαяıη ѕözℓєяι.

∂αℓgıη gözℓєяℓє уüяü∂üğüм ¢α∂∂єℓєя∂є кαувσℓυуσяυм...

ѕσηѕυz вιя ιηαтℓα ѕαяıℓ∂ığıм яα∂уσ∂αη gєℓєη σ нαяιкα мєℓσ∂ιℓєяιη ∂є тα∂ı уσк؟

ρєкι уα σ уαğмυя∂α ιℓιкℓєяιмє кα∂αя ıѕℓαηмαℓαяıмı кιм ¢αℓ∂ι вєη∂єη؟ 

вιℓмιуσяυм.. !!

Susuyorum artik... Sustukça susuyorum.

Sustukça, üzerime gelen insanlardan kurtarmak için ruhumu,
 suskunluğuma sarılıyorum.
Ama yine de saplanıyor yüreğime bazı kelimeler.
Bazıları da acıtıyor üstelik…
Sessiz geceler benim için sığınılan bir liman sanki.
Kendimi bulup bulup kaybettiğim karanlıkta,
Şöyle bir uğradığım kelime hazinemde bir anlam ifade etmiyor.
Düşünüyorum da bu güne kadar hep;

gibi yazmışım,
gibi okumuşum,

gibi söylemişim

ve en önemlisi; gibi sevmişim...
Elbette hiçbir şey, ben ol deyince olmaz.

Bunu biliyorum ama zaman da geçiyor hızla.
Tükenmez sandığım bütün sözler bitiyor ve ben de yavaş yavaş tükeniyorum...
Onca yıldan sonra; hayata dair ne kaldı ki elimde?
Kocaman bir hiç!
Öyleyse neden bunca caba, neye bunca isyan…
Öyle anlamsız ki yaşadığım hayat.
Her şey az sonra gerçekleşecekmiş gibi duruyor,
Elimi uzatıyorum tutmak için, kayboluyor.
Benim dışımda kopuyor bütün kıyametler
Ve ben kendime uyan bir kıyamet beğenmiyorum…
Kalbime bir kursun sıkacak gönüllü katilimi arıyorum
Ya da yüreğime su serpecek elin sahibini...
Toprağa ateşi düşürecek, denizi yakamozlarla süsleyecek sesin sahibini…
Artık basit şeyler bekliyorum yasamdan.
Örneğin, kimselerin bilmediği sırlarım olmalı ölürken...
Kimselerin gitmediği sokaklarım olmalı...
İçimi kanatan özlemlerle yaşlanıp, sonra da sessizce gitmeliyim bu dünyadan.
İste yine susuyorum;

Siyah bir geceye dönüyor her anım ve
Okuduğum her şiir kanatıyor yaralarımı.